Home News सुस्मिताकी आमा बल्ल हाँ’सिन्, आमा बुवा हाँस्दा यस्तो, का’रण पो यस्तो रहेछ...

सुस्मिताकी आमा बल्ल हाँ’सिन्, आमा बुवा हाँस्दा यस्तो, का’रण पो यस्तो रहेछ Sushmita KC

689
0

सुस्मिताकी आमा बल्ल हाँसिन्, आमा बुवा हाँस्दा यस्तो, कारण पो यस्तो रहेछ Sushmita KC Mumy Buwa





याे समचार पनि पढ्नुहोस्

त्यही उक्साहटको बलमा सिञ्चित, निरन्तरको परीक्षणपछि कानुन, संविधान, अदालतभन्दा माथि रहेको ओली–अहंकारले भ्रष्टाचारको अभियोग लागेकाहरूमाथि छानबिन, फैसलाको बाटो नै नलगी निर्दोष भन्दै आफैं फैसला सुनाउन थाल्यो । वाइडबडी प्रकरण, गोकुल बास्कोटाको सत्तरी करोड घूस मागेको टेप प्रकरण, बालुवाटार जग्गा प्रकरण, यति/ओम्नी प्रकरणजस्ता यावत् घटनालाई ओलीले अहंकारपूर्ण स्वेच्छाचारिता प्रकट गर्दै निर्दोषिताको प्रमाणपत्र वितरण गरे ।

माधव नेपाल, पुष्पकमल दाहाल, शेरबहादुर देउवाहरू कहिले आफ्ना जोगिएको र कहिले आफू जोगिएकामा रमाउँदै संविधान र संवैधानिक संस्थाको गरिमा धुजाधुजा बनाउने ओलीको डुम्रे मुसा प्रवृत्तिमाथि कहिले मौनता त कहिले समर्थनको पुट दिएर उनलाई उक्साउन क्रियाशील रहे ।

त्यसको उत्कर्षमा उक्त डुम्रे मुसा प्रवृत्तिले देशको मौजुदा संविधानका आधारहरू काटकुट पार्दै राजनीतिक लोकतन्त्रलाई धुज्याइदिएको छ । नेपाली समाजको दुःख कस्तो भएको छ भने, आफैंले रोपेको गुएलोको रूखमा गुराँस फुलिदिएन भनेर रोइकराइ गर्ने दुखियाजस्तो । जसले २०६२/६३ को जनआन्दोलनले निर्दिष्ट गरेको परिवर्तनलाई न पहिले न अहिले आत्मसात् गर्‍यो, उसैको हातमा गणतन्त्रको ताला–चाबी सुम्पनेहरूले कम से कम ओलीबाट भएको गणतन्त्रको आधार भत्काउने कामप्रति रोइकराइ गर्नुको वैधता छैन । पंक्तिकारले केही वर्षअघि कान्तिपुरमै ओलीका सारा यत्न गणतन्त्रको आधार भत्काउने र यसको बदनाम गरी गणतन्त्रप्रति मानिसहरूमा वितृष्णा बढाउनेबाहेक थप केही हुनेछैन भनेर लेखेको हरफ यति बेला स्मरण गर्नु उपयुक्त नै होला ।

नभन्दै ओली–कर्मको उत्कर्षमा मानिसहरू संग्रहालयमा परिणत राजतन्त्रप्रति लालसा लिएर सडकमा उत्रिनु र त्यसलाई वैधानिक जमिन दिन ओलीले मौजुदा संविधानको मर्मलाई चिथोरेर धुजाधुजा बनाउने दुस्साहस गर्नुबीच आन्तरिक योजनाको तालमेलबाहेक अरू केही हुनै सक्दैन । उसै पनि गणतन्त्रलाई ओली बयलगाडाको यात्रा भन्थे । उनलाई यसप्रति रत्तीभर भरोसा, लगाव केही थिएन । जसलाई गणतन्त्रप्रति नै लगाव छैन, उसले गर्ने भनेकै यसको बदनामी हो ।

राजनीतिको दलालीकरण

समयको विद्रूप ठट्टाचाहिँ के भने, ओलीले आफूलाई कम्युनिस्ट भएको झुटो भ्रम बेचिबसेका छन् । तर, ओलीमा एउटा संशोधनवादीमा हुनुपर्ने तहको समेत व्यवहार देखिँदैन । आचरण देखिँदैन । पार्टीको विधान, देशको कानुन, संविधानलाई समेत आफ्नो सनक र उटपट्याङमा लतार्ने लफंगागिरी ओलीले देखाएका छन् । आफूलाई आफैं अध्यक्ष रहेको पार्टी विधानको मातहत राख्न अस्वीकार गरेर निर्लज्ज तवरले व्यक्तिवादी नोकरशाही प्रवृत्ति देखाएका छन् । देशको मौजुदा संविधानअन्तर्गत रहन अस्वीकार गरेर निरंकुश स्वेच्छाचारी प्रवृत्ति देखाएका छन् ।

यसो हुनुमा राज्यको शक्ति र तागत प्रयोग गरेर आर्थिक स्रोतको दोहन गर्ने चेतनाले मुख्य काम गरेको छ । आजको नेपाली अर्थतन्त्रको स्वरूप दलाल र बिचौलिया प्रवृत्तिमा अधीनस्थ छ । जग्गा दलालको शैलीको । जमिनको अधिकारी कोही हुन्छ । त्यसको खरिदकर्ता पनि अरू नै हुन्छ । बीचमा दलाल (एजेन्ट) हुन्छ । किन्ने अरू नै । बेच्ने अरू नै । बीचमा दलाली गरेर आफ्नो मुनाफा सुरक्षित गर्छ ।

आन्तरिक उत्पादनको अवस्था धराशायी छ । विदेशमा निर्मित सामान र साधनहरूको आयात गरेर त्यसमा आफ्नो कमिसन जोड्ने र यो कमिसन आफ्नो कारोबारलाई सहज बनाउन मद्दत आवश्यक पर्नेहरूका बीचमा वितरण गर्ने परिपाटीमा टिकेको छ । कर्मचारी, राजनीतिकर्मीदेखि रैथाने चुल्ठेमुन्द्रेसम्मको हिस्सा यसमा सुरक्षित हुन्छ । जति ठूलो दलाल पुँजीपति, उसले उति नै ठूलो मात्रामा सत्तानिकट राजनीतिक दल, राजनीतिकर्मी र उच्चपदस्थ सरकारी अधिकारीहरूलाई कमिसन टक्र्याइरहेको हुन्छ । या, भविष्यमा लाभ लिन सकिने आकलनका आधारमा या लिने योजना सफल बनाउन आवश्यक रकम दिइराखेको हुन्छ । र, त्यसलाई सहज र वैध बनाउन ‘चन्दा’ शब्दलाई वैधानिक स्वरूप प्रदान गरिराखेको हुन्छ ।

दलाल पुँजीवादी अर्थव्यवस्थामा आधारित समाजको तमाम स्वरूप के हुन्छ भने, यो तलदेखि माथिसम्म दलाली र कमिसनमा आधारित भएर टिकेको हुन्छ । सत्तासीन नेताहरू, उच्चपदस्थ कर्मचारीहरू ठूला ठेक्का र खरिदको काममा सेटिङ मिलाएर कमिसन सुरक्षित गरिरहेका हुन्छन् । तिनमा अधीनस्थ कार्यकर्ता या कर्मचारीहरू त्यस्तो कमिसन खेलोका खेलाडीहरूबीच सम्पर्कसूत्र बनेर कमिसन दिने ठेकेदार, कमिसन एजेन्टहरूको फाइल बोक्दै कुदिरहेका हुन्छन् ।

ठूला निर्माण, खरिद आयोजनादेखि यौन व्यवसायसम्ममा कमिसन एजेन्ट भेटिनु अन्यथा होइन । बरु यो त दलाल अर्थतन्त्रमा आधारित समाजले देखाउन सक्ने आफ्नो असली औकात हो । मालपोत, यातायात, श्रम या हरेक सरकारी अखडामा दलालहरूको हालीमुहाली र चुरीफुरी छ । श्रमशक्ति बेच्न विदेश जान खुट्टा उचाल्ने तन्नेरी, तरकारी उत्पादकदेखि दूध उत्पादकसम्म सबैले बिचौलियाको सामना नगरी सहज तवरले सीधै बजारको पहुँचमा पुग्न पाउँदैनन् ।

आज मन्त्री हुनु, सांसद हुनु या उच्च पदहरूमा नियुक्ति लिनु भनेको कमिसन एजेन्टहरूको ठूलो काम सल्टाइदिएर ठूलो कमिसन हात पार्ने ठूलो दलाल बन्नुभएको छ । र, यो काम अब खुल्लमखुला चल्न थालेको छ । प्रधानमन्त्री भैसकेको व्यक्ति ठेकेदारहरूको छतमुनि ओत थाप्न लाम लाग्नु र आफ्नो पार्टीको सरकार सेटिङ गरेर ठेक्का दिलाउनु खुल्लमखुला खेलो भएको देखिन्छ । दलाल पुँजीवादी व्यवस्थाले सामन्तवादी समाजबाट सिकेको सबैभन्दा ठूलो ज्ञान भनेकै संरचनागत लाभको जोहो गर्नु हो ।

यहाँ जसले आफूलाई कम्युनिस्ट दाबी गरिरहेका छन्, तिनले आफ्नो र परिवारका नाममा अपारदर्शी तवरले निजी सम्पत्ति थुपारिरहेका र रातारात नवधनाढ्यका रूपमा कायाकल्प गर्ने गरिरहेका छन् । सिंगो समाज अभाव र दरिद्रताको फिरफिरे कमिज उनिरहेको बेला समाजलाई सम्पन्नताको बाटामा लैजाने दायित्व लिएकाहरू बाँकी मानिसलाई दरिद्रतम हालतमै छाडेर आफू भने पुँजीवादी बजारको सबैभन्दा नाफाखोर व्यापारीको भन्दा पनि भव्य जीवन बाँचिरहेका छन् ।

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here